نوشته شده توسط : مسافر کوچولو

.........؟همین.

نشد که عاشق باشم .

اما شد که درک کنم عاشقی می تونه از چه مسیرهایی اتفاق بیفته.

توی راه توی اون همه کوه و کمر که بوته ها خودشونو از دل خاک بالاکشیده بودن و  منتظر یه قطره آب

با باد هروله می کردن.. توی اون همه سکوت دنباله دار و اون شبهای بلند پر از ستار ه های بی دنباله

توی اون همه حرف که رو دل درخت و سنگ حک کرده بودن

روزگار بود که خودشو به رخ تو  می کشید و می گفت: می بینی .. دارن زندگی می کنند و قد می کشند. حالا تو خودت  و به آب و آتیش بزن.. بابا زندگی همینه!همینی که هست .. و درست تو این گیر و دار بود که.. به نظرم اومد:

زندگی پس زمینه یه عشق بلنده که داره تو برگ برگ روزگار پیش می ره و نفس می کشه!

همین!

نوشته شده توسط : مسافر کوچولو

نوشته شده توسط : مسافر کوچولو

باورم نکرده است .

اما من او را آن طور باور کرده ام که گاه از به خاطر آوردنش اشکم جاری می شود.

می گویم وسعم همین است همین قدر که هستم.

او اما مرا طور دیگری می خواهد .

ذهنم بااو در گیر است و هر  روز بگو مگو داریم.

من توان قطع این رابطه را ندارم او اما می تواند.

گاه از خود می پرسم بی او چه کنم؟

سوالش حتی مرا نابود می کند.

...

عجیب است .!نه می دانم بی او چه کنم و..

.. نه می دانم با او چه کنم ؟!..

او که به من گفته باش و من هست شدم.

او که از من به من نزدیکتر است.

او که تنها آشنای من است.

..آه.

 ...

او که خدای من است.

نوشته شده توسط : مسافر کوچولو

هاه..!

چه را به من یاد آوری کرد؟

من که فراموش نکرده بودم.

....

گاهی از خودم می پرسم اصلا چیز دیگری  یادم مانده؟

آنقدر که خودم را فراموش کرده ام. 

 با گذشتن هر ثانیه در جانم فشار مضاعفی احساس می کنم.

ها..؟ همین را می خواستی ؟ یا من باز هم اشتباهی رفتم.؟

این جا نه در دارد نه پنجره..

آسمان نداردو باران هم..

حالا هم خیال می کنم صدایت را شنیدم. با من اما نبودی؟!

آیا دیگری هم هست که جانش به لبش رسیده باشد.

... نکند دوباره دچار سوتفاهم شده ام.؟

ملالی نیست. دیگر به هیچ چیز فکر نمی کنم.

فقط باران را روانه کن و اندکی آسمان به من قرض بده.

انکار می کنم دیروزهایی را که رفت. انکار می کنم افق هایی را که ترسیم کردم.

من خودم را انکار می کنم.

هاه..!

... حالا او باز هم می آید ودرسم را  به من یاد آوری می کند.

قول می دهم تحمل کنم.

قول می دهم رفیق.

فقط..

آیا تو باران می فرستی؟

نوشته شده توسط : مسافر کوچولو

ستاره را گرفتم و دادم دستش و گفتم بیا .. این مال تو ولی مراقبش باش.

ستاره را گرفت  و رفت  وچند روز بعد آمد و گفت:گم شد.!

به همین سادگی؟

پس آن همه التماس برای داشتنش چه بود.؟

تو فهمیدی من چه را به تو بخشیدم.؟

بخش اعظم روحم.

تو می دانی چه کردی؟

حالی اش نبود.خنده سردی کرد وگفت: اووه حالا که چیزی نشده ..هزار تا هزار تا برات مییارم.

از آن روز که رفته سالها گذشته و او هنوز یک ستاره هم نیافته است.

به کسی نگویید..

ستاره ام اما به من باز گشته است گر  چه دیگر می ترسم به کسی بسپارمش.

استعداد اهلی شدن را در کسی نمی یابم.

ترسی حقیقی از آن دارم که در من نیز مرده باشد.

نوشته شده توسط : مسافر کوچولو

روز میلاد بود ولی شاد نبودم.

نبودم دیگر .. زور که نیست!؟

حالا..!  تو بگو !

کی می شود روشن به رویت چشم من کی؟!

.. وقت گل نی بود هنگام رسیدن؟!

قیصر"

.............

بدون شرح!

http://tebyan.net/Archive/Society_Politics/2008/5/28/67372.html

نوشته شده توسط : مسافر کوچولو

بهشون که نگاه می کنی انگارمو جوداتی هستند که تو دنیا زندگی  نمی کنند.

عجیبند مثل ...مثل چیزی که نیست ! نیومده..

دوست داشتنی و تنها .. چون می شه دوستشون داشت ولی نمیشه شبیه شون بود.

با ما هستند و بی ما.. تا ته دنیا از ما و دنیای ابلهانه ای که ساختیم کناره می گیرند.. با ما بهشون خوش نمی گذره..

روزها رو می شمرن تا تموم بشه و برن..ترسی هم از رفتن ندارن... (خوب که نگاه کنید تو نگاهشون برق رفتنه! )

شده یه مدت برین سفر ..و بعد از اون رسبدن به خونه وعطر اون واستون یه امید شیرین باشه؟..و تا رسیدین بگین آخی...؟

..هیچ جا خونه آدم نمیشه؟!

 درسته..                  

 هیچ جا خونه آدم نمیشه.!!

نوشته شده توسط : مسافر کوچولو

این هفته دو تا آدم ذهن منو در گیر خودشون کردند

توی ذهنم یک سوال بزرگ داره شکل می گیره...

شاید تو خبرا خونده باشید که قطبی رفت و حیدری هم از کشتی خدا حافظی کرد..  

اینها تنها دو تا خبر ساده نیست دو تا خاطره از دو تا آدمه که یه روزی اومدن تو صحنه  و حالا رفتن..

نه برای این که نتونستن ادامه  بدن ..

برای یه ایراد بزرگ که تو ما ایرانی ها داره ریشه می گیره..

فراموشی..

خیلی آسون زحمات دیگران و از یاد می بریم و خیلی زود یادمون میره چه کسی به گردنمون چه حقی داره؟

قطبی با همه هیاهو های اولیه در تنهایی و با اندوه رفت..

قهرمان کشتی هم با گریه ... و هر دو با خاطراتی که ترجیح دادند از کنارش به تلخی بگذرند.

پهلوون من کجاست؟

 مرام تختی ها  اگر فر اموش بشه از این فرهنگ چیزی برای بالیدن باقی نمی مونه!

....

یه جورایی دلم  برای قطعه شهدا تنگ شده..

برای مردونگی..

و مردمی  که می شناختم.

نوشته شده توسط : مسافر کوچولو

محبت همیشه یک عامل بازدارنده می تونه باشه. عامل بازدارنده بسیاری از بدی ها و پلشتی ها

آدما با همین سلاح نرم میتونن دنیا رو طور دیگه ای ترسیم کنن.

محبت یه چشمه جوشانه که هرگز درون آدم خشک نمیشه و احتیاج هیچ کس به اون تمومی نداره

درس زندگی تو این چند قرن بالا و پایین رفتن به ما آدما شاید همین بوده.

خودخواهی تنها چیزیه که می تونه محبت و کم رنگ کنه و اون موقع هست که ما در به در یه همزبون ؟! نه ! یه همدل هستیم تا دوکلمه حرف بزنیم باهاش و دلمونو سبک کنیم.

رفیق هم رفیقای قدیم.! اینو زیاد شنیدین.. مگه نه؟! چیه که به خاطرش افسوس می خوریم؟!

یه اصالته که موندنیه. محبت یه چیز لمس کردنی و دیدنی نیست. نمی شه خوردش و پوشیدش.

تنها می شه فهمیدش!

نمی دونم چطور باید تعریفش کرد که بهترین تعریف باشه. فقط خدا رو شاکرم که ما رو اون قدر لایق دید که تو دلمون (آدما) یه کم جا براش بزاره.. به قد وسعمون.

دارم به یک دریا فکر می کنم . دریایی که می تونه تو دلهای تک تک ما باشه و .. جاش خالیه!

جات خالیه رفیق!

نوشته شده توسط : مسافر کوچولو