شازده کوچولو

ای برادر کجایی؟

totivar — Mon, 14 Dec 2009 08:16:18 GMT

کمی از خودم دلم گرفته.کمی از تو و کمی از او...!

از او اما کمی بیشتر که همچنان در حال دور شدن است.

همچنان ،در حالی که می بیند نگرانش هستیم.

می داند نگرانش هستیم.

ناراحتیمان از او برای همین است.

شاید اگر از ما نبود تا این اندازه نگرانش نبودیم. دلمان نمی گرفت و احساس رنج نمیکردیم.

او اما راهش را گرفته که برود.

به کجا؟

مگر میشود از خانه ، از خانواده دل کند و رفت. یعنی تا این اندازه ساده است؟

شاید امروز آغوشی به رویش باز باشد ولی آغوش خانواده نیست و تا همیشه ،در همه رنج ها و شادیها باقی نمی ماند.

کاش هر چه زودتر باز گردد . به خانواده باز گردد و متوجه شود که نگران راهی هستیم که پایانش جز غربت نیست.

صدای مرا و تو را نمی شنود.!تصمیمش را گرفته .! میخواهد غریب بماند.!در غربتی که تمامی ندارد.

شاید روزی فرا برسد که دیگر او را به جا نیاوریم.آهسته بیاید و از دور تماشایمان کند و آهی بکشد و برود.

برود در دل غربت و ظلماتی که روزی بی توجه انتخابش کرد.رفت که از ما نباشد. با ما نباشد.

رفت .

....

و او امروزمی رودو پشت پا میزند به همه ریشه ها و انکار میکند عظمت درخت خانواده ای را که بی او نمی توان بود و زیست.

به عکس عزیز نگاه کن..

ببین میشود گذاشت و رفت و از این خانواده نبود.؟!

از این خانواده مهربان و شریف .

...نروی گم بشوی عزیز برادر؟

همه خوبیم

totivar — Mon, 30 Nov 2009 13:47:18 GMT

ما همان شعر غم انگیز و غزلهای غروبیم

همه با این همه .. خوبیم.

همه خوبیم!

کمی احساس تو دور است..

دل ما گر چه صبور است.

شب و روز است که می آید و طی میشود اما ..

تو کجایی؟

تو کجایی دل دریا زده پر شر و شورم؟

همه نورم ؟همه از جنس بلورم؟

خبری نیست به جز دوری رویت

و کمی..

حس..

تر..

ناب وضویت.

...

در دلت آب تکان میخورد انگار..!

.. به دلت بد ندهی راه؟!

همه خوبیم...همه خوبیم.

مثل آن سیب که از شاخه می افتد شده ام.

totivar — Mon, 23 Nov 2009 10:04:18 GMT

خوب .. این یک خبر قطعی است.

تقصیر کسی نیست اگر مثل آن سیب که از شاخه می افتد شده ام.

به اعتماد .. به اعتقاد .. به صداقت.. به همراهی .. به همه اینها که میرسم طعم خاصی حس می کنم.

مثل طعم یک میوه نارس که ...

قبولش ندارم. باورش ندارم.. حسش نمیکنم..

نه زلالی نگاهش را.. نه طهارت قلبش را.. نه گرمی دستانش را.. همه اینها به نظر قلابی میرسد.انگار مثل دست گرگ داستان شنگول و منگول سفیدش کرده باشند.

از این دست آدمها .. آدمهای به ضرب و زور رنگ و ریا مهربان شده چند تا دور و برتان هست.؟

قبول ..

خوب ،بد و زشت کامل نداریم اما خدا وکیلی چند نفر را میشناسیم که حتی یک گرم ناقابل خرج اینگونه بودن (!)کنند.

...

دلم لک زده برای یک چشمه نگاه زلال، دو دهن حرف تمیز و یک قطره حس شریف.

...

کارگردان کوچید و رسالت او باقی ماند..

totivar — Wed, 18 Nov 2009 07:49:18 GMT

این روزها با زحمت و مرارت در حال ترجمه مقاله ای از زندگی و آثار مصطفی عقاد کارگردان سوری الاصل از عربی به فارسی هستم.

در حالی که صدای با شکوه و بسیار تاثیر گذار موسیقی فیلم محمد رسول الله در گوشم است و هم چنین تصویر آنتونی کوئین در هیبت عمر مختار در ذهنم..

نمیدانم چند بار این فیلم ها را دیده ام اما هر بار که آنها را تماشا کرده ام احساس کردم این کارگردان حقیقتا در فضای نامناسب فرهنگی دنیا علیه اسلام کار بسیار بزرگی کرده است ..

با نهایت درایت از ابزار های مدرن برای معرفی دین خاتم استفاده کرده و با وجود جذابیتهای بالایی که در فیلم هست حرمت ها را هم حفظ کرده است.

...

در مقاله نوشته بود که مصطفی به دنبال این بود که دو پروژه بزرگ دیگر را هم با عنوان صلاح الدین ایوبی و زندگی حضرت امام به نتیجه برساند که طی یک حمله تروریستی در مراسم ازدواج یکی از دوستانش کشته میشود..

..........

امیدوارم به کسی بر نخورد اما جدا مایل بودم هر چقدر هم که هزینه داشت فیلم زندگی حضرت امام را او میساخت(با احترام به آقای افخمی) چون من حقیقتا گمان می کنم کسی که عمر مختار را به اسطوره ای در جهان اسلام بدل کرد فیلم زندگی حضرت امام را هم میتوانست در تاریخ ماندگار کند.(خدا وکیلی چند تا فیلم در دنیا در رابطه با اسلام و مفاخر اسلام ساخته شده که قامت این دو فیلم را داشته باشد؟)

باید منتظر بود و دید آیا فرزند صبح(فیلم ساخته شده توسط افخمی در رابطه با امام) میتواند به امام امت ادای دین کند یا نه؟

مصطفی عقاد علاقه شدیدی به امام داشت و برای مقدمات تولید به ایران هم آمد اما با بچه های دفتر نشر آثار امام هماهنگ نشد..

نمیدانید از این که امثال عقاد با آن حمیت و توجه دینی و اسلامی و اعتقاد قلبی که روح ایمانش در فیلمهایش هویداست ،در دنیای هنر کم داریم(شاید هم نداریم) چقدر احساس خسران دارم.

..............

رحل المخرج وبقيت رسالته.

شکرا و وداعا یا عقاد..

شکرا یا حبیبی.

کاش دوباره مرا تحویل می گرفتی

totivar — Mon, 09 Nov 2009 08:08:18 GMT

سلام استاد

یادت هست آن موقعها هم مرا از دور تحویل می گرفتی؟

حتی وقتی میدانستم شعر مرا انتخاب کرده ای تا بخوانم..

نشستی آن جلو و زل زدی به روبرو و من با صدای لرزان شعر خواندم:

آسمان می غرد

ابرها دلگیرند

توی سقاخانه

شمعها می میرند..

چیستا را فرستادی تا قبل خواندن شعر مرا درست تر کند ..

بعد هم یادم نیست چطور گذشت ..فقط یادم هست که خیلی کوچک بودم.یا این طور به نظر رسید که کوچکم

بس که شما بزرگ بودی..

.. هنوز نگاه نافذ شما را به خاطر دارم و این که در شماره صد سروش نوجوان بازهم یکی دیگر از شعرهایم را با کمی اصلاح چاپ کرده بودید.. آن هم در شماره ای که آرزوی همه بچه ها بود تویش جا داشته باشند.

میدانید برای من چقدر مهم بود؟

....هنوز شعرم را یادم هست :

دوباره روز .. دوباره هفته ماه.. دوباره سال

و من چقدر زود بزرگ میشوم.

...

من بزرگ شدم و نتوانستم محض رضای خدا یک بار هم بیایم سر درس شما بنشینم..

اندوهش هنوز هم که هنوز است با من است.

حالا منم و آینه های ناگهان و دستور زبان عشقی که نمیدانم از کدام طرف بخوانمش..

از انتهای رفتن .. یا از ابتدای پریدن.؟

دلم برایت عجیب تنگ شده استاد.

کاش دوباره مرا تحویل می گرفتی ..

حتی از دور.

از خیلی خیلی دور.

عزیز من غریب و ماه در محاق است

totivar — Tue, 27 Oct 2009 10:40:18 GMT

او هست اگر چه غریب

مادر اگر بود می گفت: بمیرم الهی برای دلش.

هوا سرد شده..سردتر از همیشه..

ین چند صباح پایانی عمر فقط منتظرم .

این روزها خدا در حال غربال کردن و انتخاب و وجین کردن است.

خدای مهربانی که مدتهاست روی خوشش را از ما نگرفته ، این روزها اما روی پیشانی ماهش خط اخم نشسته و تیز نگاهمان میکند.

زندگی را که مرور میکنم میبینم هر کسی برای دست یافتن به بالی که گم کرده بهایی داده.

به قول استاد: بهشت را به بها میدهند نه به بهانه..

........

این روزها دعا می کنم خدا ما را توی غربالش نگه دارد و نفرستد قاطی باقالی ها.(بهتر بود چه بگوبم؟)

این روزها ماه در محاق است.

این هفته باید سری به قطعه 44 بهشت زهرا بزنم.

این روزها سخت به دوستانم که در سینه کش قطعه شهدای بهشت زهرا خفته اند محتاجم.

منتظرم هستند...مدتهاست.

ماه پیشونی ها..

totivar — Tue, 20 Oct 2009 10:51:18 GMT

روزتون مبارک..

ماه اگر تو پیشونی شما نشسته باشه تعجب نمی کنم

فقط یادتون نره ماهی رو که نشسته و ..

راز زندگی همین ندیدنیهائیه که هست..

قشنگی همه دنیای ما به وجود لطافت منتشریه که میشه از دستش داد و میشه حفظش کرد

چه عیبی داره همونطوری باشه که خدا پسندیده ..

لطف خدا اگه در اینه که مستوره بیافرینه و شما رو این طوری مثل شبنم صبح لطیف و گذرا بپسنده

حکمتی داره که کم کم درک میشه..

برای برگ گل دور بودن از خارو خاشاک و باد و بوران .. عین مرحمته..

حسودی نمی کنم اما ...فکر می کنم .بد نبود اگه ما رو هم لطیف تحویل می گرفتن..

ته همه این حرفها اینه که روز تون مبارک.

میدانم .نه توی مرامت نیست!

totivar — Wed, 07 Oct 2009 14:08:18 GMT

سلام رفیق شفیق من

هر چند وقت یک بار می آیم میروم روی اعصابت..

ببخش.. به این بهانه تحمل کن که خیل وقت است از گل سرخ خبری ندارم.

سنگ که نیستم.؟ هستم؟

یک لحظه دلم تنگ شد . دلم تنگ شد برای این که بگویم یادم هست خیلی دوستت دارم.

یادم هست خیلی دوستم داری.

فقط همین. !

حالا می گویند تو همه جا هستی .. ولی من همه اش آن بالاها دنبالت میگردم..

این طوری گمانم سرم به شهاب سنگ بخورد .. ولی ملالی نیست.

این محبت لایتناهی را بچسبم بس است.

این حرفهای صد تا یک غاز هر چند وقت یک بارم را جدی نگیر..فقط بخندو بگذر..

از آن ریزه های محبتت ، از آن اعماق غیر قابل دست یافتنی آسمان ، از آنها برایم کنار بگذار..

میدانم که دستت خالی نیست. هیچ وقت دستت خالی نمیشود..

قلک دل من به جرینگ جرینگ همان سکه ها احتیاج مبرم دارد.

میدانم ،نه توی مرامت نیست.

نیست که این همه روی مرا زیاد کرده ..

با این همه ...

نمیدانم کی نوبت من و گل سرخ میشود؟!

تو میدانی؟!

...

همچنان مهربانی کن. همچنان.

ما رو به رفاقت قبول داری یانه؟

totivar — Sun, 04 Oct 2009 08:10:18 GMT

کم کم دارم شک می کنم که ما رو به رفاقت قبول داری یا نه؟

کم کم که عادت می کنم به سکوتی ناخواسته و چشمانم به نقطه ای دور که نمیدونم کجاست خیره میشه ..

این نگرانی ها رو جدی بگیرم یانه؟ این حس مرموز و ناخوشایند نمیدونم برای چی رو ..؟

رفتم سر مزار عیوق و با هم حرف زدیم..

برای امام از دور سر تکون دادم..

یادت نره من عشق آبم .. عشق بارون.. عشق ستاره ها ..؟!

یادت نره دارم روی بالهای تنبلم کار میکنم..؟

یادت نره رفیقتو ..!

از این جا نه میتونم برات کامنت بزارم نه اس ام اس بزنم و نه دست تکون بدم..

از این جا فقط یه پر برات میفرستم..

یادگار عهد قدیمه ...تا یادت بیاره منو..

دلخور نیستم.. فقط مدتیه حرفی برای گفتن ندارم..

تو این هیر و ویر گاهی شعر سری به من میزنه و بی صدا میره..

سکوت .. نه! بد نیست.. فقط هنوز بهش عادت نکردم.

گاهی زمزمه می کنم:

..امروز چشمانم تو را میجست

...احساس کردم جای تو خالی است

..احساس کردم میدهم از دست

..در چشمهایم موج نورت را.!

و..

خدا کجاست بگو؟

totivar — Mon, 21 Sep 2009 13:19:18 GMT

شب آخر ماه مبارک بود ..

حرف داشت دلم

حرف بسیار .. با همه آنانها که دور میشوند

..و شعر چون اندوه سیالی در من رویید

همه رنج این روزها

.......

دوباره پای دلم در عقوبتی گیر است

و با تمام کلاغان شهر درگیر است

چقدر در خودم این روزها قدم زده ام

نمیرسم به چرایی آن چه تقدیر است

اگر چه از کفم این روزها دلم نرفت اما

تمام ترس من از انتهای تفسیر است

کدام دست بلا می برد تو را که گم کُنَدَت

و این فرو شدنت از کدام تقصیر است؟

خدا نبود؟ خدا نیست؟ خدا کجاست بگو؟

بگو رها کُنَدَت از هر آنچه زنجیر است

خدا نخواست.! تو خواستی که تا ابد بروی

و روبروی تو شامی عجیب دلگیر است

و لحظه لحظه از این خانواده دور شدی

عزا برای تو امروز..اندکی دیر است.

......

خدا را دیدم

وقتی در سحرگاه

کودکان

در آغوش مادران

می گفتند:

یا اهل الکبریاء والعظمه!!

مهربان بود.